روايت هاي پر شور و روايت هاي كم شعور

حسين عبداللهي فر

«سيزده آبان امسال پرخروش تر از هميشه برگزار شد» روزنامه كيهان ذيل اين روتيتر نوشت:
«سيلي ملت اشك آمريكا را درآورد»
رسالت هم اين جمله را روتيتر «راهپيمايي روز 13 آبان با شكوه تر از هر سال برگزار گرديد» اين تيتر ساخت كه «طنين فرياد مرك بر آمريكا در سراسر كشور»
روزنامه حزب الله هم با طرح روتيتر«تكاپوي رسانه هاي بيگانه نا كام ماند» نوشت: «حضور حماسي مردم در راهپيمايي يوم الله 13 آبان»
تهران امروز نيز تيتر اول «آمريكا از مردم سالاري ديني وحشت دارد» را ذيل روتيتر «در مراسم پرشور 13 آبان عنوان شد» قرار داد.
«پاسخ ملت به اوباما» تيتر نخست وطن امروز بود كه ذيل اين روتيتر قرار داشت كه: « مردم ايران در راهپيمايي ميليوني 13 آبان باز هم مرگ بر آمريكا را فرياد كردند.»
اين در حاليست كه روزنامه هاي اصلاح طلب ضمن كتمان شور و خروش بيشتر راهپيمايي امسال، سعي كردند همسو با رسانه هاي استكباري دو روايت از مراسم 13 آبان منعكس كنند.
انديشه نو « دو روايت از مراسم راهپيمايي 13 آبان » را در كنار دو تصوير متفاوت تيتر كرد و نوشت:
« مراسم 13 آبان امسال در حالي برگزار شد كه اين مراسم را دو گونه مي توان روايت كرد، يكي روايتي از حضور پرشكوه مردم به مانند سال هاي قبل در اعتراض به سياست هاي آمريكا و در پاسداشت ياد و نام تسخير كنندگان لانه جاسوسي و روايت ديگر حضور گسترده حاميان جنبش سبز در اين مراسم بود.»
حيات نو با اختصاص تيتر نخست خود و درج دو تصوير همسو صراحتا نوشت: «رسانه هاي خارجي و داخلي امسال براي نخستين بار مراسم 13 آبان را با دو روايت پوشش دادند.»
اين روزنامه با اشاره به برخي درگيري ها كه منجر به آسيب ديدن ماشين كروبي از سوي مردم گرديد، افزود:« مراسم گرامي داشت 13 آبان، روز دانش آموز ديروز متفاوت با سال هاي پيش برگزار شد»
روزنامه اعتماد هم با وجود قرار دادن گزارش راهپيمايي در تيتر اول خود به ذكر جمله « گزارش راهپيمايي سيزدهم آبان » بسنده كرد و خط تبليغي دو گانگي در انتخابات را اين گونه مخابره كرد:
« امسال 13 آبان در شرايطي كلاملا متفاوت با سال هاي گذشته در سراسر كشور برگزار شد. روز گذشته فضاي شهرهاي تهران، رشت، شيراز ، مشهد، خرم آباد ، اصفهان و تمام شهرهاي دور و نزديك حال و هواي ديگري داشت.»
مردم سالاري بدون اختصاص تيتر اول خود به درج جمله «مراسم سالگرد 13 آبان برگزار شد» در صفحه اول خود اكتفا كرد و از تلاش اغتشاش گران براي ورود به جمعيت راهپيمايان خبر داد.
فرهيختگان اما بي آنكه در صفحه نخست خود اشاره اي به اين رخداد مهم نمايد تحت عنوان روايات متفاوت از حاشيه هاي روز 13 آبان نوشت:
«مراسم 13 آبان امسال در حالي برگزار شد كه مراسم را به دو گونه مي توان روايت كرد يكي روايتي از حضور پر شكوه مردم مانند سال هاي قبل در اعتراض به سياست هاي آمريكا و در پاسداشت و نام تسخير كنندگان لانه جاسوسي به روايت ديگر حضور برخي معترضان در اين مراسم.»
روزنامه اسرار هم بدون اشاره به نامي از 13 آبان بخشي از اظهارات حداد عادل را در صفحه نخست خود ذيل تيتر «در مساله هسته اي با هيچ قدرتي معامله نمي كنيم» درج كرد.
خبر روزنامه اي كه به شكل استيجاري در اختيار اصلاح طلبان قرار دارد ضمن عبور سرد از كنار اين موضوع مهم در خبري كوتاه و بدون اتخاذ موضعي خاص نوشت:
«مراسم راهپيمايي 13 آبان روز مبارزه با استكبار جهاني در مقابله با لانه جاسوسي با حضور ده ها هزار نفر از دانش آموزان و دانشجويان و اقشار مختلف مردم برگزار گرديد.»
بي مهري ها و انعكاس دو گانه از حضور حماسي مردم در روز مبارزه با استكبار در حالي صورت مي گيرد كه روزنامه رسالت در سرمقاله اي تحت عنوان 13 آبان و انقلابيون فرسوده و پشيمان مي نويسد:
«در 13 آبان 88 انقلاب شاداب تر، با نشاط تر و سرزنده تر از 13 آبان 58 است. درست 30 سال از آن واقعه مي گذرد رويش هاي انقلاب به قدري است كه قدرت ايران و اسلام را در منطقه مثال زدني كرده است.»
اين در حالي است كه به نوشته رسالت «رسانه هاي دشمن بيش از يك ماه بود وعده مي دادند كه روز 13 آبان جريان ضد انقلاب دست در دست انقلابيون فرسوده و پشيمان (بخوانيد جنبش سبز) در مقابل لانه جاسوسي آمريكا مي آيند و شعار» ما منتظر اوباما هستيم اگر اوباما نياد همين جا نشستيم سر دهند.»
روزنامه كيهان هم در سرمقاله خود حضور پرشور مردم در 13 آبان امسال را واكنش طبيعي مردم به نفاق جديد توصيف كرد و نوشت:
« مردم ايران كه به قول حضرت امام (ره) از مردم حجاز در زمان رسول خدا (ص) از مردم عراق در دوران حضرت امير (ع) برترند و تا كنون علاوه بر عبور از عقبه هاي سخت و نفس گير، بسياري از توطئه هاي پيچيده دشمنان را خنثي كرده اند، به وضوح و بدون كمترين ابهام، هويت سران فتنه و دست هاي گرداننده آنها را كه از آن سوي مرز ها دراز شده بود، مي ديدند و مي شناختند بنابر اين بسيار طبيعي و بديهي بود كه ديروز با حضور پرشور و حماسي گسترده تر و فراتر از سال هاي قبل به صحنه بيايند كه آمدند. آنها آمده بودند تا به قول امام راحل (ره)، تحليل هاي غلط امريكا و اسرائيل و توطئه هاي خط نفاق جديد را زير گام هاي مصمم خود لگدمال كنند كه كردند.»

پرونده

البرادعي: هيچ نگراني در عملكرد تاسيسات هسته اي «فردو » وجود ندارد
به گزارش خبرگزاري فرانسه،«محمد البرادعي » اعلام كرد كه بازرسان آژانس انرژي اتمي در اولين بازديد خود از تاسيسات هسته اي فردو به هيچ چيز نگران كننده اي در برنامه تاسيسات جديد ايران دست نيافتند. البرادعي همچنين به روزنامه نيويورك تايمز نيز گفت كه به دنبال «راهكاري ميانه » براي تعطيل نشدن پروژه توافق هسته اي ميان ايران و سه كشور آمريكا، فرانسه و روسيه است. وي در ادامه به نقل اظهارنظر مقامات ايراني در اين زمينه پرداخت و گفت كه اين تاسيسات يك مكان ذخيره است كه براي حملات احتمالي دشمنان ساخته شده است و مي توان از آن به عنوان جايگاهي مستحكم براي محافظت از تجهيزات ايران استفاده كرد. البرادعي در ادامه تاسيسات هسته اي نطنز را بسيار بزرگتر و گسترده تر از تاسيسات فردو خواند و گفت كه تاسيسات فردو حفره اي است كه در دل كوه حفر شده است. سخنگوي وزارت امور خارجه آمريكا نيز با اشاره به بازديد كارشناسان آژانس بين المللي انرژي اتمي از سايت هسته اي«فردو » اعلام كرد كه گزارشي از اين بازرسي تهيه شده است و متن گزارش شامل هرگونه اطلاعاتي كه باشد، قابل احترام است.

عمر راكتور تحقيقاتي تهران يكي دو دهه ديگر
سازمان انرژي اتمي در پي اظهار نظر برخي از مقامات اسبق سازمان انرژي اتمي ايران در مورد مباحث مربوط به تهيه سوخت راكتور تحقيقاتي تهران و عمر اين راكتور جوابيه اي براي رسانه ها ارسال كرده است. در جوابيه سازمان انرژي اتمي ايران آمده است: در حال حاضر 248 راكتور تحقيقاتي در جهان فعال و در حال كار است كه تعداد قابل ملاحظه اي از آنها عمري بيش از 35 تا 40 سال دارند. با توجه به اينكه راكتور تحقيقاتي تهران در گذشته با تمام ظرفيت خود فعاليت نكرده است، تاسيسات جانبي و تجهيزات آن داراي كاركرد قابل قبولي بوده مي تواند تا يكي دو دهه ديگر به كار خود ادامه دهد.در حال حاضر اين راكتور با قدرت حدود 4/5 مگاوات و 5/5 روز كار در هفته، كليه راديو داروهاي مورد نياز كشور شامل راديو داروهاي تشخيصي و درماني را تامين مي كند.

تاكيد مركل بر مواضع ضد ايراني خود
«آنجلا مركل» در كنگره آمريكا بدون توجه به ماهيت صلح آميز برنامه هسته اي ايران گفت كه دستيابي تهران به سلاح هسته اي مجاز نيست.وي در ادامه مدعي شد: ايران از پيشنهاد ما آگاه است و مرزها را هم مي شناسد. بمب اتم نبايد در دستان رئيس جمهور ايران كه منكر هولوكاست است، اسرائيل را تهديد كرده و حق وجود آن را مورد ترديد قرار مي دهد، قرار گيرد.

ادعاي جديد غرب عليه برنامه صلح آميز هسته اي ايران
غرب در اقدامي جديد براي خطرناك جلوه دادن برنامه صلح آميز هسته اي ايران مدعي احتمال آزمايش يك فروند موشك بالستيك قادر به حمل به كلاهك هسته اي از سوي تهران شد. روزنامه گاردين در اين ادعا نوشت : آژانس بين المللي انرژي اتمي خواستار توضيح ايران درباره شواهدي كه گوياي توانايي دانشمندان ايراني براي توليد كلاهك هسته اي است شد.گاردين مي نويسد : اين توانايي كه در اصطلاح علمي به آن«انفجار دو نقطه اي» مي گويند بصورت يك پرونده محرمانه در انگليس و آمريكا وجود دارد و در گزارشي كه آژانس بين المللي انرژي اتمي تهيه كرده عنوان مي شود كه ممكن است ايران يك كلاهك با قدرت انفجاري بسيار بالا از اين نوع را آزمايش كرده باشد. گاردين در اين ادعاي خود هيچ اشاره اي به اين كه اين موشك كذايي و كلاهك هسته اي آن در چه زماني و چه مكاني از ايران آزمايش شده اند نمي كند.

مرورى بر يك رخداد

كاركرد سفر لاريجاني به عراق

حسين اميدى

در پاسخ به سفر اياد السامرايي رئيس مجلس عراق كه چندي پيش به تهران صورت گرفت، ديدار چهار روزه دكتر لاريجاني به بغداد از چهارشنبه شروع شد. در اين ديدار كه هيئت همراه آن را معاون وزير خارجه و تعدادي از نمايندگان مجلس شوراي اسلامي تشكيل مي دهند، ملاقات با كليه مقامات حكومتي، مسئولان سياسي و مراجع ديني در نظر گرفته شده است. بررسي روابط دوجانبه و ارتقاي همكاري هاي همه جانبه و به ويژه مناسبات پارلماني دو كشور و تبادل نظر در مسائل منطقه اي و بين المللي، محور مذاكرات خواهد بود. ديدار با سران گروه هاي سياسي و مراجع ديني عراق كه در كنار ديدارهاي رسمي است، از اهميت و كاركرد ويژه برخوردار مي باشد.
اگرچه ايران يكي از همسايگان مهم عراق محسوب مي شود و مناسبات رسمي نزديكي بين دو كشور در جريان است ولي ظرفيت هاي همكاري هاي اقتصادي و سياسي - امنيتي به شكل شايسته و مطلوب فعال نيستند. با اينكه ارقام تبادل تجاري با عراق، سطوح بالايي را نشان مي دهد ولي اين مبادلات به عرصه هاي زيرساختي كه پيوندهاي دو كشور را استحكام و استمرار خواهد بخشيد، كشيده نشده و همواره از ملاحظات ناشي از شرايط اشغال تأثير پذيرفته است.
همكاري هاي پارلماني و تبادل تجارب قانونگذاري به شكل دوجانبه و يا همكاري هاي بين المللي در اهداف و موضوعات مورد اهتمام مشترك، بخش ديگري از ظرفيت ها است كه بايد از سوي مقامات دو كشور در دستور كار قرار گيرد.
همكاري هاي صنعتي و انرژي، گستره وسيعي براي مناسبات دو كشور است و با اينكه در بخش نفت و گاز و استخراج و بهره برداري از فرآورده هاي فسيلي غربي ها براي خود انحصار و مزيت ويژه تعريف كرده اند، موضوعات زيرساختي صنايع نفت و يا تعريف پروژه هاي انتقال مشترك انرژي به سواحل مديترانه عناوين راهبردي را تشكيل مي دهند.
عراق در حال حاضر فاقد صنايع سنگين و حتي صنايع سبك مورد نياز مردم اين كشور است و بايد به دستور كار همكاري هاي صنعتي دو كشور تبديل شود.
آنچه روشن است اينكه توسعه همكاري هاي بنيادي با عراق، ارتباط آشكاري با مولفه هاي سياسي امنيتي در اين كشور دارد و دستيابي به سطوح اعتمادساز در اين مولفه ها براي گسترش همكاري ها ضروري است.
به همين جهت مهمترين عنوان سياسي عراق كه پايه هاي عملكردي و رفتاري و رويكردي حكومت را تعيين خواهد كرد، انتخابات پارلماني در ژانويه 2010 است كه كليه گروه هاي عراقي براي آن آماده مي شوند و بازيگران منطقه اي و بين المللي براي كسب اهرم هاي مطلوب خود، در حال تلاش هستند. به همين دليل ديدار لاريجاني با سران برجسته طوايف سه گانه و گروه هاي سياسي از اهميت ويژه اي برخوردار است.
تمامي ارزيابي ها در خصوص چگونگي چينش قابليت هاي گروه هاي شيعه، بر اين نكته تأكيد دارد كه ائتلاف دولت قانون (مالكي) و ائتلاف عراق واحد (عمار حكيم) براي كسب كارآمدي بيشتر و جلوگيري از فرسايش سياسي در قبال يكديگر، بايد دست به همگرايي و جبهه سازي بزنند.
يكي از مهمترين كاركردهاي سفر لاريجاني را بايد در تقويت زمينه هاي اين همگرايي ارزيابي كرد كه تأثير مهمي در ساختار قدرت عراق به جاي مي گذارد. در حالي كه در بين قوميت كردي، انسجام نسبي جريان دارد ولي سطوح گذشته خود را از دست داده و گروه هاي سني در يك تكثر سياسي و ائتلافي به سر مي برند و ماهيت چند ائتلاف اصلي را بعثي هاي سابق شكل مي دهند، انسجام و همگرايي ائتلاف هاي شيعي، ابتكار عمل بيشتر براي تأمين حقوق و جايگاه شيعه را مهيا خواهد كرد.
آنچه موجب خشم و انفعال جريان هاي منطقه اي و امتدادهاي آنها در داخل عراق مي شود، اينكه قادر به بازگرداندن عراق به ماهيت ديكتاتوري در نظام گذشته و حاكميت اقليت بر اكثريت كه در بسياري از كشورهاي منطقه جاري است، نيستند.
طارق الهاشمي كه جايگاه و سهميه اهل سنت در معاونت رئيس جمهور عراق را به عهده دارد، در 6 سال گذشته از طريق بعثي ها، سلفي هاي تكفيري وارداتي از عربستان و يا روابط نزديك با مقامات انگليسي و آمريكايي، موج سواري كرده و امروز براي ادامه حيات سياسي در كنار بعثي ها قرار گرفته است.
وي در ديدار با لاريجاني تلاش كرده از موضعي طلبكارانه و هماهنگ با دستگاه هاي تبليغاتي وابسته به سعودي ها (مانند روزنامه الحيات و شرق الاوسط)، به طرح مسائلي بپردازد كه رويكرد حكومتي عراق در آن لحاظ نشده و يا از آن بي اطلاع است. اگرچه پاسخ روشن و محكم دكتر لاريجاني براي طارق الهاشمي كافي است ولي مركزيت حكومتي در عراق و ضرورت هماهنگي رويكردي در مقامات عراقي ايجاب مي كند تا هر يك از اين مقامات بنا به اقتضاي منافع حاميان منطقه اي و استكبار سخن نگفته و منافع ملي عراق و مردم اين كشور را پايه فعاليت سياسي خود قرار دهند. البته طارق الهاشمي به اين دليل كه در چند ماه اخير براي جلب پول از حاميان منطقه اي و هماهنگي با بعثي ها در جلسات و نشست هاي خارج از عراق به سر مي برده، اطلاعي از روندهاي حكومتي ندارد و به طرح مسائل انحرافي با دكتر لاريجاني پرداخته است.
مولفه تكميلي در كاركرد سفر دكتر لاريجاني به عراق، ديدار با مراجع تقليد و آيت الله سيستاني است كه مهمترين عنصر ثبات و اقتدار ملي در عراق محسوب مي شوند. هماهنگي و تبادل نظر با مراجع ديني به جز استحكام بخشيدن به چشم انداز مطالبات شيعه و منافع ملي مردم عراق، به انسجام بيشتر در عرصه منطقه اي و رويارويي با فتنه هاي دست ساز و يا شرايط ويژه كمك خواهد كرد.

ديدگاه

آيا 13 نحس است؟

صمد حسن نيا سماكوش

هفته گذشته مجلس شاهد حضور نابهنگام احمدي نژاد رئيس جمهوري در جريان بررسي جزئيات لايحه هدفمند كردن يارانه ها بود تا در خصوص تصويب بند 13 لايحه هدفمند كردن يارانه ها كه به واريز منابع حاصل از اين لايحه در بودجه يا صندوق مي شود، با مجلسيها مذاكره كند. اين بحثها تا بدانجا پيش رفت كه احمدي نژاد تهديد كرد در صورتي كه نظر دولت برآورده نشود لايحه را پس مي گيرد.
اما اصل بحث اين كه دولت معتقد است ازآنجايي كه لايحه هدفمند كردن يارانه ها يك طرح بلندمدت پنج ساله است، منابع حاصل از هدفمند كردن يارانه ها در صندوقي واريز گردد كه به شكل هيئت امنايي اداره گردد و نمايندگان مجلس نيز به عنوان ناظر بر اين صندوق نظارت داشته باشند. دولت تاكيد دارد كه واريز اين منابع به بودجه اشتباه است چرا كه در اين صورت منابع آن در جريان تصويب بودجه به خرج رديفهاي غير ضروري مي رسد و چيزي براي توزيع بين مردم باقي نمي ماند، در عين حال اختيارات دولت در اين زمينه به حداقل مي رسد. دولت اعتقاد دارد كه اين كار يك برنامه پنج ساله است و قطعاً بايد افق شفاف و روشني را به سرمايه گذاران و مردم از ابتداي اجراي طرح ارائه كند و از طرف ديگر دولت براي اينكه اين كار را انجام دهد بايد از انعطاف و اختيار لازم بهره مند باشد تا بتواند آسيب هايي كه ممكن است در اجرا پديد آيد را مديريت كند به همين دليل معتقداست كه ايجاد يك صندوق مي تواند اين مشكل دولت را حل كند.
در طرف مقابل مجليسها ضمن اينكه معتقدند ايجاد اين صندوق خلاف اصول 53 و 55 قانون اساسي است، اين نحوه را موجب عدم نظارت دقيق مجلس و ديوان محاسبات ارزيابي مي كنند.
اصل 53 قانون اساسي براين موضوع تأكيد دارد كه كليه دريافت هاي دولت بايد در حساب هاي خزانه داري متمركز شود و همه پرداخت ها از اعتبارات مصوب به موجب قانون انجام گيرد و براساس اصل 52 قانون اساسي كليه دخل و خرج دولت بايد به تصويب مجلس برسد. بنابراين در قانون اساسي هيچ دريافتي توسط دولت نبايد محقق شود مگر اينكه به خزانه داري كل واريز شود و هيچ پرداختي نبايد انجام شود مگر اينكه در قالب قانون بودجه مورد تصويب قرار گرفته باشد. در اصل 55 نيز بر رسيدگي ديوان محاسبات به كليه حساب هاي وزارتخانه ها، دستگاهها و نهادهاي دولتي تأكيد دارد مبني براينكه تمامي دخل وخرج ها بايد براساس قانون محقق شده باشد. برخي نمايندگان مجلس معتقدند، دادن رأي مثبت به نظر دولت در ماده 13 لايحه به مفهوم ناديده گرفتن 53 و 52 قانون اساسي است ضمن آنكه تأييد تأسيس صندوقي در قالب موسسه عمومي غير دولتي نيز به معني ناديده گرفتن اصل 55 قانون اساسي بود چرا كه موسسات عمومي غير دولتي تحت نظارت ديوان محاسبات قرار ندارند.
نمايندگان دولت و مجلس در حال رايزني هاي فشرده براي حل اين اختلاف نظر و يافتن راهكاري قانوني براي تامين نظر دو طرف هستند.
با اين حال بايد ديد آيا دولت در نهايت با مجلس به تفاهم مي رسد يا اينكه تهديد پس گرفتن لايحه عملي مي شود؟

برداشت

چماق و هويج عليه سودان

مهدي يزدان پناه

سودان به عنوان يكي از بزرگترين كشورهاي اسلامي - آفريقايي در سال هاي اخير با چالش هاي داخلي بسياري مواجه شده است. هر چند عمرالبشير رئيس جمهور سودان در كنار اتحاديه آفريقا تلاش هاي بسياري براي حل مسائل اين كشور به ويژه بحران «دارفور» انجام داده اما اين كشور همچنان با شرايط جنگ داخلي مواجه است. نظام قبيله اي و دخالت هاي خارجي براي كسب منافع اقتصادي در سودان موجب شده تا بيش از يك دهه بحران در اين كشور حاكم باشد كه هزاران آواره بر جاي گذاشته است. نكته قابل توجه در تحولات سودان، اقدامات آمريكا در قبال اين كشور مي باشد كه تحت عنوان استراتژي جديد آمريكا مطرح شده است. براساس اظهارات باراك اوباما رئيس جمهور آمريكا، استراتژي و سياست هاي جديد آمريكا در قبال سودان شامل مجموعه اي از هويج ها و چماق ها است كه به طور همزمان در قبال آن اعمال مي شود. اين طرح كه عملاً با مخالفت و عدم استقبال سودان مواجه شده در حالي مطرح مي شود كه آمريكا عملاً از مدت ها پيش اين سياست را آغاز كرده و بر اجراي آن تأكيد دارد.
الف) بخش چماق ها: آمريكا نشان داده كه در چارچوب سياست سلطه بر آفريقا و نيز خدمت به منافع صهيونيست ها در اين قاره، تلاش دارد تا به هر نحوي دگرگوني در ساختار سياسي و جغرافيايي سودان را اجرايي كند، با توجه به اين شاخصه اكنون طرح هاي بسياري را در دستور كار قرار داده كه از آن جمله عبارتند از: تمديد تحريم هاي سودان براي يك سال آينده كه در ابعاد اقتصادي و تجاري اجرا مي شود.
تحريك مناطق قبايلي به ويژه منطقه جنوب و دارفور براي خودمختاري و كاهش نفوذ دولت مركزي در اين مناطق كه با رايزني و ديدارهاي مكرر با سران اين قبايل و رهبران جدايي طلبان اجرا مي شود. استمرار فشار بر دادگاه لاهه براي پيگيري پرونده محكوميت عمرالبشير، تحريك كشورهاي منطقه براي موضع گيري در برابر سودان كه حتي با اعمال فشار بر كشورهاي عربي خاورميانه نيز اجرا مي شود، تشديد تلاش هاي بين المللي براي اعزام نيرو به سودان به بهانه هاي امنيتي و... از جمله چماق هاي در حال اجرا عليه سودان است.
ب) مشوق ها: در كنار آنچه ذكر شد، آمريكا به گفته اوباما هويج ها و مشوق هايي را براي سودان در نظر گرفته است از آن جمله عبارتند از: پذيرش حضور عمرالبشير در انتخابات آينده به شرط حضور مخالفان دولت در اين انتخابات، اعطاي كمك هاي مالي و غذايي به بخش هاي جنگ زده، اعزام نمايندگاني براي بررسي روند آشتي ملي در سودان با محوريت تعديل مواضع دولت و كاهش خواسته هاي گروه هاي مخالف، سودان كشورهايي مانند مصر و قطر براي ميانجي گري ميان گروه هاي معارض و دولت، خودداري از بازگشايي پرونده سودان در شوراي امنيت به طور موقت و... را مي توان از جمله اين مشوق ها دانست. بررسي تحولات سودان و مواضع آمريكا نشان مي دهد كه واشنگتن كه ادعاي گفت وگو و تعامل را در دوران اوباما مطرح كرده، تلاش دارد تا با اعمال فشارهاي سياسي و اقتصادي و حتي برجسته سازي خطر تجزيه سودان در كنار برخي مشوق ها كه عموماً جنبه ظاهري داشته و حتي خود نوعي اعمال فشار پنهان بر دولت سودان است اهداف خود را در اين كشور اجرايي كند. با تمام اين تفاسير تأكيد عمرالبشير بر عدم تسليم شدن در برابر زياده خواهي هاي آمريكا و نيز حمايت هاي صورت گرفته از جانب اتحاديه آفريقا از وي در برابر دادگاه لاهه و فشارهاي خارجي، چالش هايي را براي آمريكا در اين كشور به همراه دارد. البته آمريكا و صهيونيست ها با دخالت در ميان قبايل و نيز استفاده از ابزارهاي رسانه اي و تبليغاتي براي بالا بردن تلفات جنگ داخلي و برجسته سازي مسئله آوارگان و خدماتي كه براي حل اين مسائل انجام مي دهند، سعي در ايجاد اجماع جهاني عليه عمرالبشير را دارند كه در قالب همان استراتژي جديد آمريكا در قبال سودان تعريف و اجرا مي شود.