گفت وگو با محمد سرشار، نويسنده ، مترجم و روزنامه نگار :

تشابه اسمى بيشتر به ضرر پدرم بود !

اين بار گفت و گويى داريم با محمد سرشار، نويسنده ، مترجم و روزنامه نگار جوان .محمد سرشار فرزند جناب محمدرضا سرشار (رضارهگذر )نويسنده ، پژوهشگر و منتقد معاصر است .

* از خودتان بگوييد؟ متولد سـال 1360 شيراز هستم ، اما در شهر تهران بـزرگ شده ام و درس خوانده ام .كمتر از يك سال هم است كه زندگـى مشتركم را تجربه مى كنـم . دوران دبيـرستـان ، در رشتـه ريـاضـى ، فيزيك تحصيل مى كردم كه همان سال با اخذ ديپلـم در كنكور سـراسرى سال 78 هم پذيرفته شدم .

 * حـالا در چـه رشـتـه اى تـحـصـيـل مى كنيد؟ زمان پذيرش در كنكور، سه گزينه براى ادامه تحصيل پيش روى من بود، رشته مهندسى عمران آب دانشگاه علم و صـنـعـت ، رشـتـه مـهـنـدسـى بـرق و الكتـرونيك دانـشـگـاه آزاد واحد تهـران جنـوب و رشتـه حـقـوق دانشـگـاه امـام صادق (ع).هر چند دل كندن از رشته رياضى فيزيك برايم بسيار سخت بود، امـا در حـال حـاضـر در سـال پـنــجــم كارشناسـى ارشد پيوستـه دانشگاه امـام صادق (ع)مشغول به تحصيل هستم .

 * چــه عــامــلــى بــاعـــث شـــد تـــا از رياضى ـ فيزيك به علوم انسانى كشيده شويد؟ همانطور كه گفتـم بـراى من ، دل كندن از رياضيات و علم فيزيك بسيار سخت بود .حتى تصور اينكه روزى را بدون حـل كردن يك مسأله رياضـى يـا فيزيك بگذرانم ، برايم ممكن نبود، اما از سوى ديگر، دغدغه هاى اجتمـاعـى رهايم نمى كرد . ســال 78، اوج آشـوب آفـريــنــى گــروه هــاى فــشــار و روزنـامــه هــاى غـوغلاسالار بـود .در آن هنگـامـه قـوه قضاييه مهم ترين سنگرى بود كه قدرت مقـاومت داشت .شايد انتخـاب رشتـه حـقـوق ، تـأثـيـر پـر رنـگـى از جـامـعـه بحران زده سال 78 بوده باشد .

 * شما كه داراى علاقه و استعـداد در رياضـى فـيـزيـك بـوديـد، در آن رشتـه نمى توانستيد مفيد باشيد؟ علت مهم ترى كه باعث مهاجرت بنده به علوم انسانى شد، افق ديد وسيع اين دسته از علوم است .علوم رياضى و فنى ، بشـدت فـردگـردا و جزئى نـگـر هستند، هر چند كه در همين زاويه ديد بسته ، بسيار جزئى و پيچيده اند، اما در علـوم انسانى شـمـا دربـاره » انسـان «و «جامـعـه » حـرف مـى زنيـد و تـصـمـيـم مى گيريد؛ يك مجموعه پيچيده و درهم تنيده از علت ها و معلول ها .

 * چـه كـارهـايــى در زمـيـنـه ادبـيـات انجام داده ايد؟ كارهاى بنده در زمينه ادبيات ، در دو حوزه بـوده است ؛ ادبيات صـرف و حاشيه ادبيات ... 

* لطفاً بيشتر توضيح دهيد . در حوزه ادبيات صـرف ، چنديـن داستان كوتاه نوشته ام و ترجمه كرده ام ، بـعـضـى رمـان هـا را خلاصـه كـرده ام و نقـدهـايـى هـم نـوشته ام .در حـاشـيـه ادبيات هم چند مـقـالـه نـوشته ام ، هـم گزارش تهيه كرده ام وهم دست كم يـك سال تمام ، كـار فـشـرده خبـرى انجـام داده ام . همـه اين كـارهـا در روزنامـه هـاى كـيـهـان ، جـام جـم ، سـيـاسـت روز و ماهنامه هاى ادبيات داستانى و كيـهـان فـرهـنـگـى و سـايــت » لـوح «مـنـتـشــر شده اند . قسمت عمده اى از فعاليـت هـاى ادبى بنده هم با نام هاى مستعار بوده كه يـكـى از آنـهـا، از اســم خــود بـنــده ، مشهورتر است ! 

* با توجه به اينكه كـارهاى ترجمـه هم داريد، بفرماييد چه شد كه به ترجمه براى كودكان روى آورديد؟ نـگـاه ادبـى (درواقـع ذوق ادبـى ) بنده ، حاصل تربيت ادبى پدرم است . ايشان هيچگـاه رمان يا داستان ضعيـف و يا مبتذلى را در اختيار من نگذاشتند، همين سبب شـد كـه ذوق ادبى مشكـل پسندى پيدا كـنـم .در هـفـده ـ هـجـده سالگى ، نوجوانى بودم كه داستان هاى بسيار زيادى خوانده بود و ميل به نوشتن هم در او شـكـوفـه زده بود .اما جـرأت نوشتـن نداشت .ترجمه بـراى كودكان كارى بـود كه اين احسـاس مـرا، مـوقتـاً ارضا مـى كـرد .البـتـه در آن دوره ، سـه كتاب را ترجمـه كردم كه دو كتاب آن ، مستـقـيـمـاً به رابـطـه كودك با خـداونـد مى پـرداخت .در نهايـت ، يـكـى از آن كتاب ها، در سال 79، به چاپ رسيد . 

* ظـــاهـــراً تــرجـــمـــه كـــتــاب » آيـــا خــداونـد بــلــد اســت بـنــد كــفـش هــا را بـــبــــنـــدد؟ «شــــمـــا، جـــزو فــــهـــرســـت كتاب هاى مناسب چهارم دبستان قرار گـرفـته اسـت .چـه عـامـلى بـاعـث ايـن انتخاب شده است ؟ بله .اين كتاب داسـتـان لـطـيـفـى دارد؛ دختربچه اى پنج ساله ، از پدر و مادرش درباره خـداوند مى پرسد :خـدا چه مى پوشد؟ چطور حرف مى زند؟ آيا دوست دارد نقاشى كـنـد؟ جـواب هاى پدر و مادر، هوشمندانه و دقيق هستند . در عين حـال از ذهـن كـودك هم زيـاد فاصله نمى گيرند .

 * ظاهراً شما مسئوليت هايى هم در چند نشريه داشته ايد و داريد .تجربه كار در مطبوعات را چطور مى بينيد؟ بنده مسـئـول صفحـه ادب و هـنـر هفته نامه » حـريـم «بـوده ام .اكنـون هم مسئول صفحه هاى ادبيات و گفتگـوى ادبـى روزنـامـه » جوان «هـسـتـم .كـار مطبـوعاتى بـاعـث روزآمدى نويسـنـده مى شود اما در عين حال ممكن است به روزمرگى او بينجامد . از طرف ديگر، كار مطبوعاتى يك كار اجرايى است و با نـوشتن سـرجنگ دارد .زمان هاى بسـيـارى شده كـه دلـم پركشيده تا كار را رها كنم و به گوشه اى بروم و فقط بنويسم و بنويسم .

 * بـا تـشـابـه اسـمــى بــا پــدرتـان چــه مى كنيد؟ فكر مى كنم اين تشابه اسمى بيشتر به ضرر پدرم بوده !!نام بنده يك«رضا » كمتـر از نـام پـدرم دارد .هميـن بـاعـث مى شود كه كارهاى ضعيف را، اشتباهاً به حساب ايشان بگذارند . تنها ضرر اين تشابه اسمى ، اجبار بنده به استفاده از نام مستعار، در برخى مطالب بوده است .چرا كه افراد زيادى به » من قال «بيش از » ما قال «اهمـيـت مــى دهــنــد و نــام » ســرشــار «پــيــش داورى هـايـى را در ذهـن آنـان بـه وجود مى آورد .

 محمدعلى گودينى

---

كتيبه سبز

آه اى فلسطين

اى سرزمين چشم هر سو برگشاده

افسوس ، افسوس

در پنجه مهمان ناخوانده فتاده

كابوس ، كابوس

هر سو بيابان ، هر گوشه هامون

همچون سپيده ، دامن كشيده ، در لجه خون

اى كوهساران زهر سو

فرياد سر بر دامن گردون كشيده

در انتظار هر چه فرزند

در اشتياق هر كه پيوند

اى اشك هر سو ريخته از چشم افسوس

اى پنجه كرده هر دمى با هر چه كابوس

اى خاك متروك غمگين

آه اى فلسطين ، اى فلسطين ، اى فلسطين

مهرداد اوستا

. ..چه مى كنيد؟

ايــــن ســـــاز دل شـــــكـــــســـــتـــــه مـــــا ر ا چــــه مـــــى كـــــنـــــيـــــد؟

ايـــن در گــــلــــو شــــكــــســــتــــه صــــدا را چــــه مــــى كــــنــــيــــد؟

در كـــــلـــــبـــــه هـــــاى ســـــاكـــــت و تـــــاريـــــك جـــــهـــــل تــــــان

آيـــــــات پـــــــاك و روشــــــن مـــــــا را چــــــه مـــــــى كـــــــنـــــــيـــــــد؟

گـــــيـــــرم كـــــه در صـــــداقـــــت تـــــان شـــــك نـــــبــــــوده اســـــت

امـــــــا غــــــــبــــــــار آيــــــــنــــــــه هــــــــا را چـــــــه مــــــــى كــــــــنــــــــيــــــــد؟

وقــــــتــــــى تــــــمــــــام جـــــــبـــــــه عــــــاشــــــق پـــــــر از خــــــداســــــت

بــــــر دارمـــــان كــــــنــــــيــــــد !خــــــدا را چــــــه مــــــى كــــــنــــــيــــــد؟

امــــشــــب عــــلــــى اگــــرچـــه فــــقــــط غــــم بــــه چــــاه گــــفــــت

فـــــــردا قـــــــيـــــــام كـــــــرب وبـــــــلا را چـــــــه مـــــــى كـــــــنـــــــيــــــــد؟

محسن رضوى

بمان اى شب

بساز اى تير شب با خيمه گاه كوچكش امشب

به سر بر اى عطش با سوز آه كوچكش امشب

بساز اى سردى گهواره با چشمان بى خوابش

كه رنگ ديگرى دارد نگاه كوچكش امشب

شب و ـ بر ساحلش ـ يك كهكشان سوز و عطش ، اما

نمى ماند فرات از تيره راه كوچكش امشب

مبند اى خواب شيرين راه بر شط نگاه او

كه مى بيند پدر را با سپاه كوچكش امشب

يقين ره مى برد اى نينوا تا خيمه دشمن

نوايى از گلوى بيگناه كوچكش امشب

ندارد آسمان تاب به خود غلتيدن خورشيد

بمان اى شب ، شب سرد و سپاه كوچكش امشب

مجيد عابدى

صبحى به رنگ گل

خـــــــورشــــــيــــــد اذان مــــــى گــــــويــــــد، بـــــــا حـــــــنـــــــجـــــــره اى خـــــــون آلــــــود

وا كــــــــرده بـــــــــه روى عــــــــالــــــــم ، گــــــــل پــــــــنـــــــــجـــــــــره اى خـــــــــون آلــــــــود

از مـــــشــــــرق نــــــيــــــزه تـــــابـــــيـــــد صــــــبــــــحــــــى كــــــه بــــــه رنـــــگ گــــــل بــــــود

آيـــــــــــــــيـــــــــــــــنـــــــــــــــه دلان گـــــــــــــــرد او، در دايـــــــــــــــره اى خـــــــــــــــون آلـــــــــــــــود

اســــبــــى كــــه دو بــــالــــش در جــــنــــگ پــــرپــــر شـــــد و بـــــر خـــــاك افـــــتـــــاد

مــــــــى آيــــــــد و خـــــــــون مــــــــى نــــــــالــــــــد، از خــــــــاطـــــــــره اى خــــــــون آلــــــــود

امــــــــواج خـــــــــروشــــــــان اشــــــــك ، بــــــــا عــــــــشـــــــــق زيـــــــــارت كـــــــــردنــــــــد

هـــــــــــفـــــــــــتـــــــــــاد و دو دريـــــــــــا را، در مـــــــــــقـــــــــــبـــــــــــره اى خـــــــــــون آلـــــــــــود

بــــــــا يــــــــاد نــــــــمــــــــاز ســــــــبـــــــــزش ، در ظــــــــهــــــــر عــــــــطــــــــش بــــــــارو زرد

خـــــــورشــــــيــــــد اذان مــــــى گــــــويــــــد، بـــــــا حـــــــنـــــــجـــــــره اى خـــــــون آلــــــود

مهناز سپهرى

صداى خون تو

شنيده بود شهادت طنين گامت را

چه خوب داد خدا پاسخ سلامت را

پرنده ها پرخود را به خونت آغشتند

كه هر كجا برسانند عطر نامت را

چه سربلند و صبور آمد از سفر، خواهر

كه تا ادامه دهد راه ناتمامت را

صداى خون تو را منتشر كند در خاك

به آب هاى جهان بسپرد پيامت را

كجاست آن كه به گريه مدام مى خواند

كبوتران هراسان تشنه كامت را؟

كجاست ؟ كاش بيايد به زودى آن موعود

بگيرد اى گل صد پاره انتقامت را

فاطمه سالاروند

مرگ و مشك و ماه

مشك تشنه

ماه تشنه

خيمه گاه تشنه تر

ماه از ميان نخل هاى شرمگين گذشت

چشم هاى مست مرگ

مشك و ماه را به خواب ديد

* مشك سير

ماه تشنه

خيمه گاه منتظر

ماه دست هاى خويش را به آب داد

چشم هاى خويش را به آفتاب

مرگ

همچنان به مشك خيره مانده بود

تيرى از كمان پريد

مشك مرد و

ماه تشنه جان سپرد

خيمه گاه بغض كودكان خويش را

به آسمان سپرد

*

مرگ مانده بود و

ماه مى گذشت

شط

ـ هنوز تا هميشه ـ

رو سياه مى گذشت

ضيأالدين شفيعى

آبروى ميدان

ايــــن جــــوان كــــيــــســــت كــــه در قــــبـــــضـــــه او تــــو فــــان اســـــت

آســــــــمــــــــان زيــــــــر ســــــــم مـــــــــركــــــــب او حــــــــيـــــــــران اســــــــت

پـــــــنـــــــجـــــــه در پـــــــنـــــــجـــــــه آتـــــــش فـــــــكـــــــنـــــــد گـــــــاه نـــــــبـــــــر د

دشـــــت از هـــــيـــــبــــــت ايــــــن مــــــعــــــركـــــه ســــــرگـــــردان اســــــت

مــــــشـــــــك بـــــــردوش گـــــــرفـــــــتـــــــه ســـــــت و دل را درمــــــشـــــــت

كـــــــوهـــــــمــــــــردى كـــــــه هـــــــمــــــــه آبــــــــروى مـــــــيـــــــدان اســــــــت

تـــــا كـــــه لــــــب تــــــشــــــنــــــه نــــــمــــــانــــــنــــــد غــــــريــــــبــــــان امــــــروز

مـــــــــى رود در دل آتـــــــــش بـــــــــه ســـــــــر پـــــــــيـــــــــمــــــــــان اســــــــــت

ايـــــــن طــــــــرف كـــــــوه جـــــــوانـــــــمــــــــردى ، ايـــــــثـــــــار، شــــــــرف

روبـــــرو قــــــوم جـــــفـــــاپـــــيـــــشـــــه و ســــــنــــــگــــــســــــتــــــان اســــــت

صـــف بـــه صـــف مـــى شـــكـــنـــد پـــشـــت ســـپـــاه شـــب كـــيـــش

آذرخــــــشــــــى ســــــت كــــــه غـــــــرنــــــده تــــــر از شــــــيـــــــران اســــــت

خـــــيـــــره بـــــر خـــــيـــــمــــــه زيـــــنـــــب (س)شـــــده و مـــــى نـــــگـــــر د

كـــــودكــــــى را كـــــه تـــــمـــــامـــــى عـــــطـــــش و گــــــريــــــان اســــــت

ســـمــــت خــــون عـــلـــقـــمــــه در آتــــش و در ســــمــــت عــــطــــش

خــــيــــمــــه هــــا شــــعــــلــــه ور و بــــاديــــه اشــــك افــــشـــــان اســـــت

ايــــن كــــه بــــر صــــفــــحــــه پــــيــــشــــانــــى او حــــك شــــده اســــت

آيـــــه هـــــايـــــى اســـــت كــــــه در ســــــوره »الــــــر حـــــمـــــن «اســــــت

جليل دشتى مطلق

---

داستان كوتاه

رمه هاى سرگردان

عاقب روى از مادر برگرداند : ـ چرا كسى به حال من ناتوان رحم نمى كند؟ تو بگو مادر جان در اين دنيا كسى بدبخت تر از من هست ؟ ! ـ نور ديدگانم !اميد است بزودى شفايابى . ـ نه مادر جان !درد من درمان ندارد . اشك در چشم هاى مرثار جمع شد . ـ چاره اى نيست دلبندم .بايد تسليم قضا و قدر الهى بود ! عاقب ناليد : ـ شنيده ام چمن سبز است و زيبا، مخصوصاً به هنگام بهار ...مى گويند بعداز اينكه باران مى بارد، تماشاى شبنـم دل را شاد مى كند .مى گويند مهتاب زيباست .طـلـوع و غروب خورشيـد تماشايى است .من كه نمى توانم از زندگى لذت ببرم . مرثار بغض را فرو خورد : ـ نمك بر زخم دلم مپاش پسر جان . عاقب سر بر دامان مادر نهاد : ـ آرزو دارم صورت تو را ببينم . اشك هاى مرثار به زبانش مجال سخن نمى داد : ـ خوب مى شوى فرزند !نااميد مباش . «.مبارك باد كسى كه به نام خداوند مى آيد ...خداى بزرگ او را متبرك مى سازد » عاقب گوش فرا مى داد .از صداى كوبش طبل و آواى جارچيان ، مرثار تندى به طرف پنجره رفت .لته ها را گشود . نگاهش را گـرداند .زن و مرد بود و پير و جوان .مـرثار سربند خود را بست .

دست عاقـب را گرفت .كلون از در برداشـت و به جمعيت پيوست .پلك هاى عاقب لاغر بـود و رنگ پريده ، ريز نقش و كوچك اندام .جز پوست و استخوانى از او نمانده بود .از هر كوى و برزن ، لنگان و كوران و جذاميان ، تكيه زده بر تيمارگرانشان ، به سمت صدا مى شتافتند : «...مردى است ناصرى .امانوئيل نام » «...نجات دهنده است » «...استاد است و دوازده شاگرد از پاكان روزگار دارد » «...پسر داود پادشاست ؟ » «...پسر مريم است » جماعت فشرده تر شد .مرثار ايستاد رو به (او)كه بر بلنداى كوه ايستاده بود .دست هايى بالا رفت .همهمه ها فروكش كرد .طنين آواى (او)بود كه به جان هاى آزرده ، آرامش بخشيد .نفس ها در سينه ها حبس شد .دهان ها نيمه بازماند و چشم ها دوخته شد به (او). ـ آيا در وجود خدايى كه آفريننده آسمان ها و زمين است شكى هست ؟ ـ ... ـ من كه پيامبر خدا بر شما هستـم .تـوراتى را كه پيش از من بـوده است تصديق مى كنم و بـه پيامبرى كه بعد از من مى آيد و نامش احمد است بشارتتان مى دهم .

* «.نكند اين عيسى ، همان مسيح موعود است » «.مدعى است .ساده لوح نباشيد » ـ ...من نشانه اى از طرف پروردگار براى شما آورده ام . عاقب پرسيد : ـ مادر او راست مى گويد؟ مرثار فرياد برآورد : ـ اى پسر مريم مقدس ، به ما هم نظرى كن . (او )با اشاره انگشت ، حواريون را نشان داد : ـ نزد شاگردان من برويد كه به اذن خـداوند آنان نيز مى تـواننـد روح هاى ناپاك را از شمـا دور كنند . مرثار دلش دو نيمه بود؛ بيم واميد !جمعيـت را شكافت ، » دست عاقب را كشيد و نزد يهودا برد . ـ پسرم در اين اندوه با دردى پيگير هم خانه است ! يهودا دست هاى خود را به طرف آسمان برداشت و زيرلب دعايى خواند .آنگاه با دست خويش بر دو چشم عاقب ماليد .عاقب عرق مى ريخت و داغ شده بود و مى گفت : ـ درد من شفا ندارد . يهودا شانـه راست كرد به (او)كه بر بلنـداى كـوه ايستاده بـود، نگاه كـرد و به خود باليد ::» بـه «!راستى آيا من مثل اويم ؟ عاقب در جستجوى مادر دست هاى خود را به اطراف چرخاند : ـ مادر !آيا براستى من شفا مى يابم ؟ ! اما مرثار خيره مانده بود به (او)كه باد موهايش را نرم مى گشود .و بيمارانى كه از (او)شفا يافته و مرده اى كه از قبر برخاسته بود .چهره اش شكفته و گلگون بود . يهودا گفت : ـ اكنون چشمهايت را باز كن . عاقب مانده بود و سياهى وهياهوى مردم : ـ من چيزى نمى بينم . مرثار دست فرزند را گرفت و به سمت (او)دويد . ـ اى پسر مريم مقدس ، به ما رحم كن . يهودا سراسيمه شد .دستار از سر برداشت و افتان و خيزان از پى او دويد . مرثار پيش پاى (او)زانو زد و به راديش چنگ انداخت : ـ شفاى فـرزنـدم را از تو مى خـواهم ، همچنـانـكـه ديـگـران را شفا دادى و مـرده شـان را جان بخشيدى .

 و به عاقب نگاه كرد كه چهره اش پراز ترديد بود .آيا ايمان دارى كه من مى توانم چشم هاى تو را نور بخشم ؟ مرثار، جرقه هاى ايمان در نگاهش مى درخشيد : ـ فرزندم !او بيماران بيشمارى را شفا داده . «.آرى اينچنين است .من اكنون دنيا را مى بينم » «.سفيدى دست هاى من هم از بين رفته .ديگر درد ندارم » فريادى از ميـان جـمـع بـرخاست ::» من كه فريسى و از عـلـمـاى ديـن يـهـود هستم بـه شـمـا «...مى گويم سرها به طرف صدا چرخيد .زبان ها بسته شد و چشم ها به دهان او دوخته ماند . «....او با نيروى شيطانى كه در وجودش است مى تواند روح هاى ناپاك را از مردم دور كند » «.خاموش باش اى فريسى كافر !ما به او ايمان آورده ايم » ::شفا يافتگان فرياد برآوردند شاهدان معجزات ، قلبهايشان سرشار از آرامش بود ..» او براى هدايت ما يهوديان كه رمه هاى «!سرگردانيم ، آمده «!واى به حال تو كه دنيا طلبى ات ايمانت را از بين برده » ::ديگرانى انگشت برايش تكان دادند «...من هم كه عالم صدوقى هستم به شما مى گويم » ::صدايى ديگر برخاست سرها به طرف او چرخيد : ...او دروغگوست و شما ساده لوحانيد ...اگر او راست مى گويد و براستى مسيح موعود » «.است ، معجزه اى ديگر بنماياند «...آرى اينچنين بايد، اگر راست مى گويد » ::صدوقى ها و فريسى ها سرتكان دادند اى ملت بى ايمان و نامطيع !...اى عصا كش هاى كور كه پشه را صافى مى كنيد ولى شتر » «....را مى بلعيد !معجزه ديگرى به شما نشان داده نخواهد شد فريسى ها و صدوقى ها در خود فرو رفتند .رنگ چهره شان زرد و سرخ و كبود شد .

دور و دور و دورتر شدند .مردم در آرزوى يافتن شفا نزد (او)و يارانش ماندند .ذره ذره موج امنيت بازگشت . عاقب زانو زد و سر به زير انداخت .چيـزى مانند آتش در سينه اش تكان مى خـورد .بغضى كـه راه گلويش را بسته بود فروخورد و گفت : ـ ايمان دارم . (او )دستى به چشم هاى عاقب كشيد و فرمود : ـ فرزندم !اكنون چشم هايت را بازكن . عاقب ، مشتاق خيره ماند در چهره (او)كه از چشم هايش مهربانى مى باريد .آنگاه به اطراف سرچرخاند، منتظر گياهـان سبز كه در غروب خورشيد مـى درخشيد و كوه هايى كه مانند كمربنـدى صحـرا را در ميان گرفته بـود و از افق كه پـرشكوه بـود، لذتى شگفت مى بـرد و احسـاس آزادى ، در روحش شكفته مى شد . ـ پروردگارا تو را سپاس كه چنين قدرتى به انسان برگزيده ات مرحمت فرمودى . اين صداى مادر بود كه عاقب بهتر از هر صدايى آن را مى شناخت .

 خ ـ اميرخانى 

* سوره ص ، آيه 6